ADORACJA W OBECNOŚCI BOGA
Drodzy bracia i siostry z Ogrodu Pana,
Pokój wam!
Zachęcamy was do lektury tej medytacji, rozpoczynając ją od pytania, od którego rozpoczyna się Psalm 15: „Kto będzie przebywał w Twym przybytku Panie? Kto zamieszka na Twojej górze świętej?” (por. Ps 24; Iz 33, 1–16). To pytanie zawiera już odpowiedź: nikt nie może trwać w obecności Boga; nikt nie może kontemplować Go twarzą w twarz.
Biblijnie rzecz ujmując, grzeszna kondycja człowieka nie może ostać się wobec wzniosłej świętości Boga: oznaczałoby to bowiem unicestwienie naszej natury (por. Iz 6, 3-5). Jedyną możliwością, aby człowiek mógł trwać w obecności Boga, jest to, by był „bez skazy”, czyli bez winy.
Piękną obietnicę znajdujemy w Księdze Tobiasza. Jest to czas wygnania asyryjskiego, gdy doświadcza się tragedii życia z dala od Świątyni Jerozolimskiej. Tobiasz, poruszony przez Boga, przekazuje nam modlitwę błogosławieństwa i uwielbienia, w której zapowiada się, że Pan ponownie podniesie swój przybytek, czyli swoją Świątynię, skąd okaże swoją miłość każdemu człowiekowi, oraz wzbudzi – jak obiecał – nowy przybytek, do którego każdy będzie mógł wejść, aby przebywać w obecności Boga:„Jerozolimo — miasto święte! On ześle karę za czyny twych synów i znowu zmiłuje się nad synami sprawiedliwych. Wysławiaj Pana godnie i chwal Króla wieków, aby znów odbudował w tobie swój przybytek z radością” (Tb 13, 6–11).
Bóg ma wznieść nowy przybytek, w którym przyjmie każdą osobę i każdego nędznika jako gościa. Nie jest to więc miejsce spotkania dla nieskalanych, ponieważ „nieskalany”, Jezus Chrystus, przyjmując na siebie wszystkie nasze grzechy, stał się Tym, który zbudował nowy przybytek, miejsce spotkania z Panem: adoracja w obecności Boga.
Oto nowy przybytek, gdy On sam został wywyższony na Kalwarii, skąd, jak zapowiedział, objawił chwałę Boga: „Gdy wywyższycie Syna Człowieczego, wtedy poznacie, że Ja Jestem” (J 8, 28). To imię „Ja Jestem” Pan objawił Mojżeszowi jako gwarancję autentyczności misji, do której został posłany (Wj 3,14). Jest to nowa świątynia, chwalebne objawienie tajemnicy Boga, do którego każdy człowiek ma dostęp, jak sam Jezus Chrystus zapowiada przed swoją męką: „A Ja, gdy zostanę nad ziemię wywyższony, przyciągnę wszystkich do siebie” (J 12, 32).
Najmilsi bracia i siostry, w tym czasie Wielkiego Postu rozważajmy i kontemplujmy nową świątynię wzniesioną na Kalwarii, objawienie tajemnicy Boga, gdzie człowiek może adorować Go w duchu i prawdzie. To właśnie zapowiada Jezus Chrystus Samarytance: „Wierz Mi, kobieto, ze nadchodzi godzina, kiedy ani na tej górze, ani w Jerozolimie nie będziecie czcili Ojca (...). Nadchodzi jednak godzina, owszem, już jest, kiedy to prawdziwi czciciele będą oddawać cześć Ojcu w duchu i prawdzie” (J 4, 21–24).
W każdej Mszy Świętej i w każdej Godzinie Świętej, przed Najświętszym Sakramentem, czy to wystawionym, czy w tabernakulum, módlmy się o nasze nieustanne nawrócenie oraz o nawrócenie wszystkich mężczyzn i kobiet, którzy również potrzebują odnaleźć drogę kierującą i przyprowadzającą na nowo do prawdziwego spotkania z Bogiem. Z tymi intencjami jednoczymy się z pierwszą Adoratorką w duchu i prawdzie — Najświętszą Maryją Panną. Od Getsemani towarzyszmy Panu w Jego męce i w Jego drodze na Kalwarię; u stóp Krzyża spotykamy tę Matkę-Niewiastę i kontemplujemy tajemnicę Boga w obliczu Jej Syna wydanego za zbawienie ludzkości. Maryja i Jan, wspierając się wzajemnie w bólu, skierowali spojrzenie poza zniekształcone cierpieniem oblicze Jezusa i, wpatrując się w nieskończony horyzont Boga, oddali Mu cześć. Kontemplując tę tajemnicę z głęboką miłością, również my przeżywajmy tę Adorację w obecności Boga.
Bądźcie błogosławieni z Ogrodu Pana.
